Przerwane Milczenie - Charlotte Link

Ach jak ja uwielbiam jesienne wieczory. Mam taką wenę na czytanie, że wprost połykam książki nie nadążając z recenzjami;) (Mam już 3 zaległe;). W dodatku tej jesieni trafiają mi się same książki od których nie sposób się oderwać.
Tym razem przedstawię Wam kolejną książkę mojej ulubionej niemieckiej pisarki Charlotte Link. Uwielbiam pisanie tej pani. Ma tak lekkie pióro, chciałabym umieć pisać tak ujmująco i wciągająco.

W powieści "Przerwane milczenie" poznajemy grupę przyjaciół, którzy od lat trzymają się razem, spędzają wspólnie święta i wakacje. Jessica jako nowa żona Aleksandra jest nowa wśród nich. Mimo pozytywnego nastawienia, otwartości i dobrych chęci nie potrafi się zintegrować z tą grupą. Coś jej w tej niby zażyłej kompanii nie pasuje.
Dziwi się, że wszyscy są posłuszni apodyktycznej Patrici, która uwielbia innym organizować życie. Do tego wszystkiego nie znosi sprzeciwu, jest władcza, krytyczna i uwielbia wytykać innym błędy i słabości. A nawet to, że ktoś wykazuje się nadmiernym indywidualizmem jak np Jessica. Jessica lubi spędzać dużo czasu sama, uwielbia samotne wędrówki, nie czuje potrzeby przebywania cały czas z grupą, a wręcz męczy ją to. Powoli Jessica zauważa, że wszyscy napiętnują Evelin, która jest w widocznej depresji. Evelin to kobieta stłamszona, z nadwagą, nałogowo się obżerająca, potulna i zastraszona. Mąż Evelin to ponoć dobry psycholog, pewny siebie, apodyktyczny, zdaniem Jessiki dość niesympatyczny typ.
Na szczególną uwagę zasługuje też postać Ricardy - córki męża Jessici. Ricarda jest zbuntowaną piętnastolatką, nie ma ochoty przebywać w towarzystwie, które jej zdaniem jest fałszywe.
Grupa przyjaciół przebywa na wakacjach w uroczym domu w Stanbury. Dochodzi do kilku zgrzytów między nimi, ale nic nie zapowiadało aż takiego tragedii...
Charlotte Link jak zwykle nakreśliła bardzo plastycznie postacie. Bardzo zgrabnie i szczegółowo. Zżyłam się z nimi czytając tę książkę. Polubiłam rozsądną Jessice, nie przepadałam za Patricią, byłam podejrzliwa wobec Evelin. Nawet butna i zadziorna nastolatka Ricarda wzbudzała moją sympatie. Powieść jak to zwykle u Link bywa jest wielowątkowa, ale na szczególną uwagę zasługuje przesłanie jakie niesie. Autorka porusza w niej bardzo ważny społeczny problem jakim jest przemoc w rodzinie, a także zmowa milczenia jaka tego zjawiska zazwyczaj dotyczy. Jakim cudem nagle ten temat staje się tematem tabu? Nawet wśród przyjaciół? A może zwłaszcza, dlaczego ludziom bliskim tak trudno przebić się przez zmowę pozorów i zadziałać tak jak trzeba w takiej sprawie? Dlaczego pozwalają by coś takiego działo się na ich oczach? Wręcz przymykają na to oczy, udają, że wszystko jest w porządku.

„Cisza w Stanbury była czymś szczególnym. Przypominała dziewiczość. Jakby świat został na zewnątrz za bramami, pełen respektu i wyzbyty natarczywości. Miejsce spokoju i zapomnienia. Brama się zamykała, całe przeszłe zło i wszystkie przyszłe zagrożenia odsuwały się w dal. Oczywiście jednak było to w rzeczywistości wyłącznie pobożne życzenie. Nic bowiem nie było w porządku, nic a nic, a stare mury, zaklęty park i bezkresna samotność służyły tylko przemilczaniu wszystkich dysonansów. Co ja mówię - dysonansów? To nie do końca prawda. Nie chodziło o dysonanse, tylko o najrozmaitsze obrzydlistwa, zło i nieprawości. O brutalność i ohydę. Tak, o to szło. Prawdopodobnie więc ta słynna cisza w Stanbury była jedynie zespołowym przemilczaniem tego, czego nie można byłoby znieść, gdyby chciano stawić temu czoła. Martwota i milczenie. Jak się dobrze zastanowię, to znacznie bardziej te pojęcia niż ciszę wiążę ze wspomnieniem o Stanbury.”

Okładka przepiękna, wręcz zachęcająca do sięgnięcia po tak fascynującą powieść, która jest w stanie przenieść nas w zupełnie inny świat. To książka, która nas pochłonie, a zarazem zmusi do refleksji o życiu, o tym dlaczego ludzie są tacy czasem nikczemni i podli dla siebie. Gdyby nie zmowa milczenia, nie raz w życiu może udałoby się ominąć wiele nieprzyjemnych zdarzeń, a być może i tragedii. Polecam bardzo!