Nikt nie widział, nikt nie słyszał

Ach jak ja uwielbiam te parę chwil wyrwanych z codziennego życia wyłącznie dla siebie. Wielkanoc tego roku była piękna. Rodzina, dzieciaczki mojej sis, spacer, piękna pogoda, spacery z dzieciaczkami, huśtawka, zieleń, plaża, jeziorko, słońce. Mnóstwo słońca:)
I ja daleko od tego co mi ostatnio ciąży, uwiera, wolę o tym nie myśleć, bo nie wiem jak sobie z tym poradzić. Zatem standardowo dla siebie uciekam od tego, chowam pod dywan, udaję, że tego nie ma. Ale to jest i przyjdzie mi się z tym zmierzyć prędzej czy później. Ale jeszcze nie teraz...


Przez ten czas 'oderwania od codzienności' połknęłam dosłownie kolejną książkę Małgosi Wardy: 'Nikt nie widział, nikt nie słyszał' poruszyła mnie do głębi. Czytałam z zapartym tchem, bo ciekawa byłam kolejnych losów bohaterek oraz tego czy w jednej z nich nie kryje się zaginiona Sara, siostra jednej z głównych bohaterek.
Codziennie w Polsce ginie troje dzieci. Myślę o 5letniej MArysi - mojej siostrzenicy i aż mnie ciarki przechodzą. Jak muszą się czuć rodzice, którzy stracili dziecko? Nie mając pojęcia o jego losie, lata niepewności, rozpaczy,tragedia. Nie mam swoich dzieci, ale dzięki tej książce zwracam większą uwagę na siostrzenice. Raz, gdy była pod moją opieką wypuściłam ją samą na huśtawkę przed blokiem. Mała oczywiście pochwaliła się rodzicom, nie rozumiałam ich konsternacji, przecież to tylko chwilka..
Czasem wystarczy tylko chwilka...
Nie wiem co takiego w sobie ma pisanie Wardy - mnie ono porywa, urzeka. Postacie są barwne, bogate wewnętrznie, przejmujące wręcz. Często odnajduję w nich kawałek siebie. Może przez to są dla mnie tak pociągające?
Małgosia Warda ma specyficzny styl pisania. Wciąga, ma dar zainteresowania czytelnika losami bohaterek już od pierwszych stron.
Cieszę się, że trafiłam na jej książki. Jedna z lepszych polskich pisarek.
Z ciekawością sięgnę po kolejne jej książki. Jestem nią zachwycona!