W ciemności - film Agnieszki Holland

Zaraz po wyjściu z kina w głowie miałam myśl, że muszę koniecznie przeczytać książkę Krystyny Chiger - "Dziewczynka w zielonym sweterku".
 Film zrealizowany jest na podstawie wspomnień  autorki tej książki. 8-mioletnia wówczas Krysia spędziła 14 miesięcy w kanale wraz ze swoją rodziną i kilkoma jeszcze Żydami. Dzięki temu cudem uniknęła śmierci, która stała się udziałem większości Żydów z lwowskiego getta. Przeżyły wówczas tylko 3 pełne rodziny z 400 Żydów, którzy żyli we Lwowie..
Jak się tam znaleźli? Ojciec Krysi - Ignacy Chigert był człowiekiem wykształconym i dość majętnym. Posiadał własny dobrze prosperujący sklep. Nade wszystko kochał swoją rodzinę.  Krysia miała swoją nianię, miała zapewnione beztroskie, sielskie dzieciństwo. Wszystko zmieniło się 1 września 1939 roku, gdy Niemcy zaczęli bombardować Lwów. Chigert postarał się o schowki w piwnicy w których od czasu do czasu ukrywał swoją rodzinę. Jednak podczas bombardowań musieli zostawić wszystko i zejść do kanałów...
Pomagał im tam Leopold Socha zwany przez rodzinę i znajomoych Poldkiem /świetna rola Roberta Więckiewicza/. Poldek to drobny złodziejaszek, typowy cwany 'Polaczek'. Pomaganie Żydom  i ukrywanie ich w kanałach, które znał jak własną kieszeń było dla niego początkowo dobrą okazją do zarobku. Z czasem jednak rodzi się między nim, a ukrywanymi Żydami osobliwa więź. Pieniądze się kończą, a Poldek nadal im pomaga, narażając życie swoje i swojej rodziny.

Nadal nie mieści mi się w głowie jak ludzie mogli ludziom robić takie rzeczy. Nadal uważam, że takie filmy są potrzebne.  Ten film nie był tak brutalny jak "Róża" - jednak było w nim parę scen chwytających za serce. Zaszkliły mi się oczy, gdy Poldek znajduje swojego przyjaciela też złodziejaszka - powieszonego z kilkoma innymi i wystawionego na widok publiczny w centrum miasta. Ujęła mnie scena gdy zostawia rodzinę pod kościołem na przyjęciu komunijnym własnej córki, bo padał deszcz i obawiał się o życie 'swoich żydków' pozostawionych w kanale. Przepiękna scena w której mała Krysia, pogrążyła się w apatii, leżała i nie reagowała na żadne próby zabawienia jej - a Poldek wziął ją na ręce i pokazał jej przez chwilę świat na zewnątrz spod przykrywy kanału..
Tańczy z nią, śpiewa, rozbawia ją. Tutaj widzimy jak wielka przemiana w nim zaszła. Jaki wpływ miała na niego wojna. Okrucieństwo wojny. Zmienił się. Nie był już tym samym drobnym cwaniaczkiem, gotowym za pieniądze zrobić wszystko. Mógł wskazać miejsce gdzie znajdują się Żydzi, dostałby za to sowitą nagrodę. Nie zrobił tego? Dlaczego? Dlaczego i skąd nagle obudziły się  w nim ludzkie uczucia? 

Film wstrząsający, naturalistyczne sceny, świetne zdjęcia. Życie ludzi ukazane w kanale w sposób tak bardzo realistyczny, wszechobecne szczury, spali jedno obok drugiego, sex tuż przy innych ludziach, kobieta, która rodzi dziecko w kanale na oczach przerażonych dzieci, uciszanie noworodka, bo przecież znajdowali się tuż pod kościołem, ktoś z zewnątrz mógł ich usłyszeć. To wszystko pozostanie we mnie na długo. No i końcowa scena.. gdy wreszcie zostają uwolnieni, wychodzą z ciemności.. Jasność, kolory oszałamiają ich tak, że aż kręci się im w głowie. W tym momencie obraz stał się bardzo kolorowy, na zewnątrz panowała wiosna, zieleń aż bije po oczach, kontrastując z szarym ciemnym kanałem. Wszystkie postaci świetnie dobrane. Podobała mi się gra wszystkich aktorów. Idealna kreacja aktorska Roberta Więckiewicza w roli Leopolda Sochy i pani Kingi Preis, jako jego żony, było strzałem w dziesiątkę. Dziewczynka, która zagrała Krysię - śliczna, rezolutna, świetnie zagrała. Nie zapomnę tego filmu długo. Polecam!