Róża - film Smarzowskiego

Trochę mnie tu mało ostatnio. Facet przyjechał na tydzień, a że bywa od święta więc sami wiecie;) Mało mam czasu na czytanie. Czytam jedynie w wannie po trochu, na raty "Siostre" - Rosamund Lupton. Świetna jest! Niedługo skończę to i będzie recenzja. A w pracy słucham "Nim nadejdzie lato" - Erich Maria Remarque. Ale opornie mi idzie. Dochodzę do wniosku, że niektórych książek nie można słuchać. Trzeba je czytać samemu, bo słuchanie odziera je z czegoś fajnego. Ja np. nie zauważam cudnych cytatów gdy słucham książkę. Przeczytałam parę rozdziałów, które wcześniej słuchałam i różnica była kolosalna. Zupełnie co innego wyłowiłam z książki. Tak więc zabiorę się za nią zaraz po "Siostrze", bo książka jest naprawdę dobra. Oto jeden cytat z niej ;)

• Nie ma nic groźniejszego jak kobieta, która wszystko lubi, jak sprawić, żeby lubiła tylko jednego?            – Po prostu nic w tym kierunku nie robiąc. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

A wczoraj byliśmy w kinie na filmie "Róża". Wbił mnie on w fotel i strasznie sponiewierał emocjonalnie.  Aż trudno uwierzyć, że ludzie ludziom potrafili robić takie rzeczy.  Film jest mocny, bardzo brutalny. Pokazuje okrutne sceny w sposób bardzo realistyczny.  Nie polecam osobom wrażliwym.
Smarzowski reżyser takich filmów jak "Dom zły" czy "Wesele" robi dobre i mocne filmy.  Świetna rola Dorocińskiego. Zagrał on spokojnego, a jednocześnie stanowczego, niezłomnego i pełnego idealistycznych cech Tadeusza.  Agata Kulesza w roli Róży - niesamowita. 
Akcja filmu toczy się pod koniec II Wojny Światowej. Na oczach Tadeusza zostaje zgwałcona i rozstrzelana jego żona. Ginie również jego znajomy. Tadeusz wypełniając jego ostatnią wolę wyrusza na Mazury by oddać jego żonie - Róży właśnie - obrączkę i zdjęcie. Wojna niby się skończyła, ale to wcale nie oznacza, że nagle nastał pokój i porządek. To co się dzieje jest brutalne i okrutne. Porządki zaprowadzają przypadkowi ludzie. Rosyjscy żołnierze, którzy niby mieli być naszymi sojusznikami, robią co im się żywnie podoba - gwałcą  kobiety, grabią i podpalają wioski. Tadeusz zostaje by pomagać Róży. Oboje pokaleczeni przez los, wojnę jakoś próbują obok siebie egzystować, a nawet z czasem rodzi się między nimi uczucie. 
Film jest w moim odczuciu bardzo realistyczny. Bez upiększeń, bez owijania w bawełnę. Takie to były czasy: okrutne, brutalne, niemal zwierzęce. "Ludzie ludziom zgotowali ten los". 
Piękny i mocny film. Kawał historii, o której moim zdaniem, należy ciągle pamiętać, by doceniać czasy w których teraz żyjemy. Całość dopełnia rewelacyjna muzyka Mikołaja Trzaski, która stopniuje napięcie, przy czym jest minimalistyczna i nienachalna.