Camilla Lackberg - Księżniczka z lodu

Od dłuższego już czasu przechodziłam obojętnie obok książek pani Camilli Lackberg. Jakoś nie działały na mnie wszechobecne reklamy jej powieści, zachęcające recenzje i księgarnie w których aż roi się od jej książek. Wręcz przeciwnie, działało to na mnie jak płachta na byka;> Ale nadszedł czas gdy pomyślałam: 'ok, spróbuję, co mi szkodzi.'

Powieść zaczyna się interesująco. Akcja powieści osadzona jest w malowniczym małym miasteczku w Szwecji - Fjällbacka. To takie miasteczko, gdzie wszyscy się znają, każdy wie wszystko o każdym, nikt nie jest anonimowy, nic nie da się ukryć. A jednak... W takim właśnie miasteczku dochodzi do strasznego morderstwa. W tajemniczych okolicznościach zostaje zamordowana kobieta. Okazuje się ona być przyjaciółką z dzieciństwa, głównej bohaterki Eriki. Erika to trzydziestoparolenia, samotna kobieta, pisarka, która dochodzi do siebie w rodzinnej miejscowości, po śmierci rodziców. Śledztwo w sprawie morderstwa prowadzi policjant Patrick. On i Erika w trakcie śledztwa zbliżają się do siebie. Z biegiem czasu coraz bardziej zaczyna ich do siebie ciągnąć. I tego właśnie nie mogłam zdzierżyć w tej książce;) Nastawiłam się na kryminał, tu tymczasem mamy powieść obyczajową z wątkiem romansowym i kryminalnym. Postacie są banalne i płaskie moim zdaniem. Trudno się z nimi zżyć, bowiem autorka mało plastycznie je opisuje. O ofierze dowiadujemy się, że była to zamknięta w sobie, tajemnicza kobieta. To właśnie o niej traktuje tytuł. "Księżniczka z lodu'. Co jak dla mnie wydaje się być banalne. Właśnie dlatego przechodziłam obojętnie obok tych książek. Księżniczka z lodu, Kaznodzieja, Syrenka... jakoś nie przekonują mnie te tytuły. Wydają mi się banalne i takie dziecinne;>
No ale... książka wciąga to fakt. Spędziłam z nią parę miłych wieczorów. Z ciekawości kto okaże się zabójcą. W życiu bym nie zgadła, więc brawa dla tej pani za tak skomplikowaną intrygę.
W sadze tej podobają mi się bardzo okładki;) A ten cytat mnie zauroczył.

„Problem w tym, że jeśli ze strachu przed wrogiem otoczysz się murem obronnym, ten mur nie przepuści również przyjaciół”

Tak. To zdecydowana prawda. Bardzo podekscytowana podeszłam do lektury tej książki. Zauroczył mnie opis tego małego miasteczka, gdzie dzieje się akcja. Pogrzebałam w sieci i okazało się, że w tym właśnie miasteczku żyła Camilla Lackberg. Śliczne ono jest. Też bym chciała mieszkać w takim miejscu:)

Czy polecam? Książka nie jest zła. To naprawdę dobre czytadło. Ale tylko czytadło. Dobrym kryminałem bym na pewno tego nie nazwała.