Duma i uprzedzenie - Jane Austen

„- Określenie "szaleńczo zakochany" jest banalne, wątpliwe i tak nieokreślone, że daje mi zgoła niewielkie pojęcie o sprawie. Często kwituje się nim zarówno uczucie wynikające z półgodzinnej znajomości, jak i prawdziwą miłość.”

Rozpoczęłam swoją przygodę z Jane Austin.
Oczywiście, że obejrzałam już większość ekranizacji jej książek i bardzo mi odpowiadają takie klimaty. Bardzo lubię oglądać filmy z XVIII wieczną Anglią w tle. Od dawna zabierałam się za jej książki i teraz po przeczytaniu "Dumy i uprzedzenia" żałuję i wstyd mi, że tak długo nie znałam jej twórczości.

Proza Jane mnie urzekła! Ten cudowny, melodyjny język, a zarazem jego przystępność, wciągający styl pisania, dużo pięknych dialogów, postaci nakreślone bardzo wyraziście i charakterystycznie. To wszystko sprawiło, że czytanie powieści Jane Austin było dla mnie prawdziwą przyjemnością.
Nie jestem zwolenniczką romansów, wręcz od nich stronię, ale ta książka mimo, że jej głównym wątkiem są umizgi i zaloty, to raczej do typowych romansów nie należy. Moim zdaniem to powieść obyczajowa, traktująca o stylu życia, obyczajach panujących w XVIII wiecznej Anglii. I tu jak wielkie moje zaskoczenie - kolejna książka poszerzająca horyzonty. Traktuje ona głównie o tym jak to w tamtych czasach wydawano panny za mąż. Jakie to było ważne dla matki wydać swoje wszystkie córki za dobrego no i oczywiście majętnego męża.

„Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu a bogatemu mężczyźnie brak do szczęścia tylko żony.”

Pani Benet matka pięciu córek niezmiernie mnie bawiła w tych właśnie staraniach. Jej głównym celem życia było wydanie za mąż wszystkich córek i to jak najszybciej. Wielki potwarz dla niej to był gdy sąsiadka wydała swoją córkę pierwsza za mąż. Jakież to było rozczarowanie i zawód dla niej, gdy kandydaci do ręki jej córek jakoś się rozpierzchli. Sen jej to spędzało z powiek. Gdy wydała młodszą córkę za hulakę i bawidamka, człowieka z długami o niezbyt dobrej reputacji była najszczęśliwszą osobą na świecie. Bawiła mnie ta głupiutka, gadatliwa i wszędobylska kobietka, ale czyż i teraz nie ma takowych matek?;) Albo dziewczyn pokroju młodszych córek państwa Benet - głupiutkich, lekkodusznych, których sensem istnienia jest złapać przystojnego i bogatego męża.
Bardzo mi zaimponował pan Benet. Intelektualista, spędzający całe dnie w biblotece, spokojny, zdystansowany, małomówny człowiek. Traktował z dystansem swoją głupią żonę i głupiutkie córki. Bibloteka to było jego sanktuarium i zazwyczaj przebywał tam sam. Ujęło mnie jego 'nie wpuszczanie głupoty do bibloteki", jego ironia z jakim traktował córki. Dialogi pana Beneta z córkami to majstersztyk. Uśmiałam się! :)
Pan Darcy to mój faworyt! Zakochałam się w nim! Mądry, inteligentny, powściągliwy. Ach szkoda, że takich mężczyzn jest mało na świecie;)

„Świat cierpi na brak mężczyzn, szczególnie tych, którzy są cokolwiek warci.”

Powieść ta niesie ze sobą przesłanie. Nic nie jest takie jakie się wydaje na pozór. Trzeba najpierw poznać kogoś i samemu ocenić, a nie wierzyć plotkom.

„Im więcej poznaję świat, tym mniej mi się podoba, a każdy dzień utwierdza mnie w przekonaniu o ludzkiej niestałości i o tym, jak mało można ufać pozorom cnoty czy rozumu.”

Nie wszystko złoto co się świeci. Często możemy kogoś skrzywdzić wydając o nim pochopne opinie, lub sugerując się opiniami innych.

„Nie ma nic bardziej zwodniczego nad pozory skromności. Często jest to tylko obojętność wobec opinii ludzkiej, a czasami schowana pycha.

Swoją drogą tytuł bardzo trafny. Idealnie nawiązuje do dwóch głównych postaci w książce. W jaki sposób? Przekonajcie się sami:)

Jednym słowem 'cud, miód i orzeszki'. Idealna książka na letnie wieczory. Lekka, napisana cudownym językiem, a zarazem niosąca przesłanie. Po tej książce mam apetyt na kolejne książki Jane Austin. I postaram się go jak najszybciej zaspokoić;)